Verlangen

Verlangen, begeren, hopen, claimen, eisen, willen, ambiëren, smachten, believen, snakken….och lieve help, er schuilt zo’n prachtige kracht in verlangen. Het is zó rijk.

Of is verlangen leuk als idee, maar moeten we met ons verstand de boel gewoon vooral maar de baas zijn? Want, nou ja, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, wat halen we ons toch allemaal in ons hoofd, en je moet jezelf niet al te gek maken, enzo. Calvijn zou er wel raad mee weten: snel onze allerliefste wensen wegrationaliseren onder het mom het ‘bezit van de saeck was vast het einde van ’t vermaeck’. Maar hoe moet het dan met de trekkracht van de (verboden) vruchten? Verlangens zijn mentale magneten. Hoe goed je ze ook wegstopt, ze zijn niet te temmen. Niet werkelijk.

Goed dan, overal aan toegeven dus. Elke begeerte rücksichtslos inlossen en maar zien wat er van komt. ‘Leven in het nu’ als goed dienstdoend en opportunistisch mantra. YOLO! Niet morgen maar nu, geen zee te hoog. Niet nadenken over de consequenties. Kan jou het allemaal schelen. Toch?

Wat moeten we toch met dat verdomde verlangen?

In de tantrische leer is er een mooie weg om je verlangens in vruchtbare banen te leiden. Het te gebruiken zelfs, als pure levensenergie. Hoe je als mens van verlangen kunt samensmelten met het ‘object’ van verlangen is voer voor een volgende blog. Want eerst moet je wel durven verlangen en dat is nog helemaal niet zo eenvoudig.

Ik herinner me nog goed hoe mijn eigen overtuigingen aan de oppervlakte kwamen toen we van onze opleiders (bij Phoenixopleidingen) in 2009 een oefening kregen waarin we vóluit onze verlangens moesten uitspreken. Meteen kwam het doemdenkende deel van mij zich er mee bemoeien. “Verlangen? Waarom zou je? Verlangen? Trek het maar weer in. Verlangen? Jij, wat denk je wel niet? Verlangen? Geef het toch op. Verlangen? Het lukt je toch niet.”

Steeds moest ik weer voorbij die kindconclusies, waarbij de faalangstige de sterkste was. Ik prijs me rijk dat ik met evenveel moed als angst geboren ben, want soms voelde het alsof me gevraagd werd om 1 + 1 op te tellen maar 2 niet de uitkomst mocht zijn. Onmogelijk.

Bijna.

Ik moest, kortom, léren verlangen. Want van mijn methode werd ik alleen maar verdrietig. Niet omdat ik geen ingeloste verlangens kende, want ja ik had alles, maar als ik eerlijk was…niet wat mijn hartje begeerde. Om volledig te durven verlangen moest ik helemaal langs deze in mijn ziel gegrifte denkbeelden reizen. Ze leren kennen, en vervolgens herkennen. En dan werken, knoeperthard werken. Mijzelf scholen, de doemdenker niet geloven, dat vaak oefenen, lang doorzetten, mijzelf leren tegenspreken, m’n aannames toetsen, dan weer overtuigen van het tegendeel, het ook weer durven laten gaan, 1000 keer vallen, 1001 keer opstaan. Verdwalen en weer vinden. En dat keer honderd. Minstens.

Maar het krachtigste hulpmiddel dat ik aangereikt kreeg was dit zinsdeel:

Ik verlang naar (…), ook al krijg ik het niet.

Ik verlang naar (…), ook al krijg ik het niet.

Ik verlang naar (…), ook al krijg ik het niet.

Die laatste toevoeging, dáár ging het om. Dat ik mocht verlangen maar ook het risico erbij moest leren nemen dat ik het misschien niet kreeg. Het spook – de ingebouwde teleurstelling die alle verdriet zou moeten voorkomen en die in een beweging ook de vreugde meeneemt – had een naam gekregen. Ik had die Poltergeist, die met het badwater het kind ook weggooit, te pakken.

Monsters live in the dark.

Dus ik oefende. En ik werd bekwamer. Kreeg er plezier in zelfs, om voorbij mijn overtuigingen, voluit mijn verlangens te leren kennen. Wat gaf dat een energie! Het betekende veel in mijn levensverhaal.  Heel veel. Als ik die oefening van het leren kennen van mijn verlangens nooit aangereikt gekregen had, was ik nu geen filmmaker, schrijver & tantramasseur geweest. Het zijn allemaal besluiten geweest van ná 2009. Ik moet er niet aan denken: dan zat ik met mijn Ego nog vast in mijn chique werk als consultant, waar ik rijk maar doodongelukkig was.

Ik verlang me nog steeds een ongeluk. Soms krijg ik het. Soms ook niet. Maar ik stop er nooit meer mee. Want niet meer verlangen is de grootste wanhoopsdaad die er is.

Tantramassage bij HeartPepper is bestemd voor vrouwen die hun wensen & grenzen willen verkennen. Herken je dit? Nu, dan kan een tantramassage uitkomst bieden. Waarom, vraag je je misschien af. Welnu: in het lichaam ligt jouw diepe waarheid. Dat is een natuurwet. Je bent welkom.

Foto: Flickr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *