‘Kijk! Een piemel!”

Ineens plopte het ‘kijk-een-piemel’ verhaal weer op. Het komt van mijn moeder. Ik moet er even bij vertellen dat zij uit een Artikel-31 gezin komt en geboren is in 1935. In die tijd en in dat licht, gebeurde dit. Zwarte kousen, hoedt u.

Tussen haakjes: niet dat dat geloof óns als kinderen erg geïnspireerd doorgegeven is, hoor. Maar impliciet leer je uit dat jarenlange Bijbel voorlezen en naar de kerk gaan toch van alles. Toen mijn moeder begon te begrijpen dat al die ‘schuld en boete’ – gratisssssch bij de geboorte – toch niet helemaal waar kon zijn, stapte ze van het geloof af. Ze brak met de kerk. Wij mochten sinds haar breuk kiezen of we wel of niet meer wilden gaan. Ik ging nauwelijks meer en áls ik al ging was het omdat ik dan gezellig samen kon zijn met mijn vader. En we samen lekker hard konden zingen.

Maar goed, dat allemaal terzijde.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik mij realiseer dat de opvoeding van mijn ouders’ ouders ook nog ’s een keer in mij zit. En dan vooral de dingen waar mijn ouders nu juist van af wilden. Je weet wel, die dingen die juist een rode olifant in de kamer worden.

The inside of a sea shell

En zo ging het vanavond ook, toen ik mij ineens bewust werd van hoe een deel van mijn moeder haar geschiedenis nog voortleeft in mij. Ik kwam een serie prachtige foto’s tegen. ‘The inside of a Sea Shell’ stond erbij. Wat een wonderschone natuur. Ik word daar blij van en wilde de serie metéén doorposten. En toen gebeurde het.

Oeiiiii

Ik had nog niks gedaan of ik voelde de spreekwoordelijke tik van mijn moeder al op mijn vingers, sámen met de handen van oma. Mag niet. Vieze plaatjes. Vieze woorden. Foei. Hey, en ik ben 53, hè? Maar in die split second blijkbaar niet. En vlak daarna plopte het verhaal weer op: dat mijn moeder als kind eens een wortel had gevonden die precies op een piemel met ballen had geleken. Naïef en ondeugend had ze uitgeroepen: “Kijk moe, een piemel!!” Oh Lord. Toen waren de poppen aan het dansen. De rapen gaar.

Foeiiiii

Dat mocht niet van God!!! Dat wóórd!!! En dat Díng zelf mocht waarschijnlijk nog minder van God. Oeiiii. Foeiiii. De wortel werd in tweeën geknakt en mijn moeder lag in diggelen.

Wie zijn geschiedenis niet kent, zal haar herhalen

Die diggels van mijn opoe, mijn oma, mijn moeder werden mijn eigen diggels. Ik moest langs zoveel stationnetjes om steeds weer te voelen hoe veel schaamte ook ik had op alles dat met bloot, naakt en lichamelijkheid te maken had. Hoe gevoelig dat onderwerp eigenlijk lag, hoe stoer ik er ook over deed lang. Want bepaald roomser dan de Paus ben ik nu ook weer niet geweest. Maar dat was stoerdoenerij en ver voorbij mijn eigenlijke gevoel van tederheid over dit onderwerp. Voor mij is het nog steeds delicaat…maar dan in de zin van een héérlijke delicatesse. Na mijn 40e ben ik mijzelf langzaam maar zeker gaan bevrijden. God weet het niet, maar wat een levenskunst komt daar uit. Halleluja.

Ethische, authentieke tantra werd mijn antwoord

Dus. Hier komen ze. The Inside of a Sea Shell. En zeg ik tegen jullie: “Kijk moe, allemaal vagina’s!” God is a woman.

PS: Ik ben overtuigd agnost inmiddels maar God verhoede dat dit mijn best gelezen artikel wordt. Alsjeblieft, bewijs me dat we wat opgeschoten zijn de afgelopen honderd jaar. Alsjeblieft, niet allemaal klikken? En als ik mijn handjes vouw, dan? Een schietgebedje doe?

Tantra is nog heel lang heel hard nodig.

PS: ik weet niet wie de fotograaf is, als je dat wel weet, geef me een mail, dan credit ik hem/haar meteen.

The inside of a sea shell
The inside of a sea shell
The inside of a sea shell
The inside of a sea shell
The inside of a sea shell
close
Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Tantra

Door HeartPepper

Master Tantric Trainer & Coach

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.