The Universe doesn’t owe you

Wat is het toch ontzettend jammer dat er een verschil is tussen theorie en praktijk. In theorie weten we allemaal dat het gezonder is om elke dag te bewegen. In de praktijk is zitten ons nieuwe roken geworden (vandaar dat ik een sta-bureau heb laten maken, trouwens, zie de foto hieronder).

Memento Mori

In theorie weten we dat je elke 15 minuten je ogen even van je beeldscherm moet halen zodat je geen problemen met je zicht krijgt later. In de praktijk zitten we uren achtereen op ons beeldscherm te staren.

In theorie weten we dat mindfulness goed is voor onze ontspanning, weten we dat hier-en-nu leven je problemen veel behapbaarder maakt en dat werk ‘ook maar gewoon je werk is’ en je niet je hele ego er mee moet laten samenvallen. In de praktijk gaan mensen ineens kantelen als ze de dood in de ogen kijken, moet er snelsnelsnel nog gemindfulled worden, en is ‘hier en nu’ ineens wel een aannemelijk concept en worden alle kleine dingetjes toch wel van waarde.

Maar waarom dan pas? Ik geef toe; soms maakt het me kwaad als mensen zo verrekt lang dingen uitstellen. Memento Mori, echt…. Waarom zou jij WEL het eeuwige leven hebben? Waarom zou het lot jou NIET tarten? The Universe doesn’t owe you!

A Year To Live

In 2011 deed ik mee aan een Boeddhistisch project van een jaar. We noemden ons groepje naar de titel van het boek van onze inspirator Stephen Levine, ‘A Year to Live’. We leefden een jaar lang met de gedachte dat 2011 ons laatste levensjaar worden. We lazen elke maand een hoofdstuk van het boek, de KRO-NRCV volgde ons met een camera en journaliste, we mediteerden samen, bezochten een grafkistenmaker, stelden wilsverklaringen op, ik regelde alvast mijn hele uitvaart (en ik pas het document nog steeds jaarlijks aan) maakte radicale keuzes. We huilden en lachten samen, we namen het heel serieus. Zo serieus dat de NCRV klachten kreeg en er leden hun abonnement voor stopten. Die vonden het onethisch. Zoveel #ophef dat de NCRV zelf ook twijfels kreeg en wij moesten aangeven of we verder wilden met de televisie-opnames. Ik was enorm ontdaan en zei dat ik het niet meer wilde, als ik er zoveel mensen mee van streek maakte. Mijn eigen motief was voor mij 100% zuiver. Ik was echt doods- en doodsbang voor de dood…Ik kon het woord niet eens uitspreken. De twee grote thema’s in mijn leven: Eros en Thanatos…

Documentaire

Maar we werden het hele jaar ook gevolgd door Rob Smits, een lieve, poëtische documentairemaker. De documentaire staat nog steeds online en ik zie mijzelf terug in een diepe, peinzende, soms verdrietige staat-van-zijn daar. Hoe anders is alles nu…Pff. Onvergelijkbaar, gewoon.

En dat heeft een heel duidelijke oorzaak. Dat ik zo ontzettend gelukkig ben nu. Ik heb mijn levenseinde toen zo goed voor me gezien dat ik voelde: er zit werkelijk een enorrrrrummmmm gat tussen wie ik nu ben en hoe ik zou willen zijn. Dat gat wíl, móet en zál ik dichten. En niet een beetje met halfzachte pogingen. Maar resoluut. En radicaal. Want ik was niet meer gelukkig. Gelukkig ben ik gezegend met een, behalve een dromerige, melancholische kant, kordate inslag.

• Het jaar erna ben ik gestart met filmmaken;
• Ik stopte met werken voor grote organisaties;
• Ik startte mijn tantrapraktijk;
• Ik stopte met roken;
• Ik startte met ontspullen;
• Ik stopte met werken met cliënten die niet bij mij pasten;
• Ik startte met dagelijks wandelen (#10kaday);
• Ik stopte met dagelijks wijn drinken;
• Ik startte met zelf websites leren maken;
• Ik stopte met alles willen zijn voor iedereen (en dus niets voor niemand);
• Ik startte met mijn reis een openhartig en onwankelbaar mens te willen zijn.

Het gat dichten tussen wie ik nu ben en wie ik kan zijn, ben ik nog steeds aan het doen. Sterker nog, het is de basis onder de HÉRÒ-training die ik sinds aug. 2020 geef, nu nog in bèta. Elke maandagavond hebben we (groep van 6 mensen) het erover, met hele concrete en tastbare concepten gestoeld op ’s werelds beste zelfhulpboeken. In juni 2021 ben ik zelf gecertificeerd als trainer voor deze HERO-training.

Leeg sterven

Met maar een reden: om ooit als mijn dag er is, ‘leeg’ te kunnen sterven. Zonder losse eindjes, geen dromen meer die ik heb laten liggen, geen ruzies die nog uitgevochten moeten worden, geen leugens die ik moet rechtbreien, geen tijd kwijtgeraakt aan nonsense, niet blijven hangen in mensen / dingen / zaken die me leegzuigen of pijn doen.

Schoon. Leeg. Klaar. Op.

Met een mooie nalatenschap, hoop ik, door wie ik (aan het worden) ben.

Het werkt

Wacht niet tot de laatste dag van je leven je is toegezegd, lieve mensen. Dicht het gat tussen je huidige ‘self’ en je ‘future self’ in plaats van in sneltreinvaart allemaal dingen proberen te gaan waarmaken waar je jaren en jaren je ogen voor gesloten hield. Want dan ben je misschien te ziek om het allemaal ook nog te kunnen uitvoeren. Damn that.

Life is a terminal condition. Start acting like it.

close
Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Eros, Thanatos

Door HeartPepper

Master Tantric Trainer & Coach

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.