Over Carolien

Eenvoud is het duur bevochten stempel van de meester

Ik ben een creatieve, vrije geest en gedreven lichaamswerker met een sterke rechter- én linkerhersenhelft. Ben dol op eenvoud. Maar oef, dat heb ik echt moeten bevechten. Lang was ik verslingerd aan complexiteit, maar niet uit vrije wil. Een wirwar aan 'uitzoekdingen' in mijn ziel namen mij in beslag. Ik heb een hoeveelheid opleidingen gevolgd van heb-ik-jou-daar; ik had er wel een huis van kopen kopen. Of in ieder geval een vette bolide. Maar ja. Materie heeft mijn hart niet persé. Deels studeerde ik zoveel uit onverdunde nieuwsgierigheid. Maar er was ook pure noodzaak, plus een verlangen naar 'heropvoeding' slash 'unlearning'. Pas later zag ik dat alles, in de kern, steeds over hetzelfde was gegaan. Tja. Je kunt een film niet halverwege evalueren.

Met mijn afgeronde studie Engels doe ik nauwelijks nog iets maar ik gebruik des te meer alle 'best practices' uit - onder andere - deze gevolgde opleidingen: PhoenixopleidingenPhoenix Opleidingen is een vrijplaats; een plek voor iedereen die bereid is naar zichzelf te kijken, echt contact wil maken en de eigen potentie voluit wil leren leven. Een plek voor wie vastloopt in het leven en weer in beweging wil komen, maar ook voor wie verlangt naar duurzame groei en zich persoonlijk of professioneel verder wil ontwikkelen., StembevrijdingWie vrijuit zingt is een rijk mens. Wie zelf die ervaring kent en een ander daar ook toe kan brengen is dubbel zo rijk. Vanuit die gedachte is Jan Kortie in 2005 van start gegaan met zijn Opleiding tot Stembevrijder® 'Ode an die Freude'. Een intensief tweejarig programma. Er bestaan twee manieren van zingen. Je kunt je best doen om zo goed mogelijk te zingen, in de hoop dat anderen het mooi vinden, of minstens niet al te lelijk. Je zingt dan eigenlijk van buiten naar binnen, want de focus ligt op het resultaat dat de buitenwereld op een of andere manier moet bevallen. Deze manier van zingen is in onze cultuur volstrekt ingeburgerd. Of je kunt zingen wat er in jou leeft, moeiteloos. Dat zou je van binnen naar buiten zingen kunnen noemen. Geven wat er in jou is. Scheppen met het hart op de tong. Zingen omdat je wil zingen, niet om iets te bereiken. De interessante paradox is: het mooiste resultaat krijg je juist als je moeiteloos zingt. Maar eigenlijk moet je dit zinnetje weer vergeten, want als trucje werkt het niet. Daarover gaat Stembevrijding. Het is een fascinerend proces, je stem is een zeer persoonlijk en dus kwetsbaar instrument. Wat je al zingend tegenkomt staat ook niet los van wat er zich verder in je leven afspeelt. Je kunt je zingen verrijken als je je daarbij opent voor wat er oprecht in jou leeft. En je kunt je leven verrijken als je je stem loslaat in datgene wat hij het liefste doet: vrijmoedig zingen., TantraIk heb mijn opleiding gevolgd bij het Amalaya instituut in Duitsland, Tönisvorst. Helaas is het al weer jaren gesloten, omdat de wetgeving in Duitsland is veranderd en alles wat onder 'tantra' viel OF moest sluiten OF een prostitutievergunning aan moest vragen. Amalaya koos er dan voor om helaas te gaan sluiten. Ik snap het: het is echt belachelijk om gelijkenissen te zien in prostitutiewerk en tantra - ook al snap ik dat van buitenaf die conclusie heel makkelijk getrokken wordt. Vooral door mensen met een verschrikkelijk groot basiswantrouwen. , SystemischHet begrip ‘systemisch’ verwijst naar de invloed van het grotere geheel op het individu. We leren en ontwikkelen ons van kinds af aan binnen systemische contexten, ieder met een eigen dynamisch krachtenveld. Het eerste systeem, ons gezin van herkomst, laat een diepe blauwdruk in ons achter. De dynamieken die we daar aantroffen, onze loyaliteiten en de daaruit voortvloeiende interactiepatronen, herhalen we onbewust in latere systemen, zoals in onze werkcontext of ons huidige gezin. Doorgaans effectief en soms in een beknellende binding, alsof we ongewild teruggetrokken worden in de tijd. Werk, Transactionele AnalyseSorry, ik kon geen tekst vinden bij Analyse., NLPSorry, ik kon geen tekst vinden bij NLP., MindfulnessBij Eveline Beumkes volgde ik de opleiding Mindfulness. Haar ken ik vanuit Plum Village. , Meditatie in ActieMeditatie-in-actie is een term die ik ken van Thich Nath Hahn, mijn enige echte 'goeroe'. Hij pleit voor meditatie beoefenen op allerlei momenten in je leven en niet alleen op het kussen. Wat een briljant en eenvoudig inzicht! , Wheel of ConsentWheel of Consent workshop kun je ook bij mij volgen. . Daar ervaarde ik dat alles wat met Embodiment te maken heeft je linea recta in contact brengt met je zelfgevoel. Een 'eenvoudiger', duurzamere route naar waarachtig krachtig worden bestaat er niet. Geloof me maar gewoon. Die route ken ik zelf als geen ander: van veel en snel denken naar loepzuiver voelen en daarin mijzelf thuisbrengen. Samen met veel coaching, intervisie & supervisie - waar ik een heel goed oog heb ontwikkeld voor waarachtige leraren met een doortimmerde visie die ze voorleven - ben ik wel op aarde geland de afgelopen 10 jaar, waarvan de laatste 3,5 jaar het in een stroomversnelling ging.

Ik ben een bovenmatig toegewijde leerling, ik weet zeker dat dat geholpenThe moment when, after many years
of hard work and a long voyage
you stand in the centre of your room,
house, half-acre, square mile, island, country,
knowing at last how you got there,
and say, I own this,
is the same moment when the trees unloose
their soft arms from around you,
the birds take back their language,
the cliffs fissure and collapse,
the air moves back from you like a wave
and you can't breathe.

No, they whisper. You own nothing.
You were a visitor, time after time
climbing the hill, planting the flag, proclaiming.
We never belonged to you.
You never found us.
It was always the other way round.

Margaret Atwood
heeft. Over eenvoud gesproken: kort van stof op papier, ben ik nooit. Ik kan mijzelf tekstueellengtetechnisch wat lastig beteugelen. Issue met mijn 'Volledig Willen Zijn Draak' - aaargh. Omdat ik ook niet aan alles wil werken in mijn leven (joe) en mijn onvolkomenheden ook in mijn package-deal zitten (joe) doe je het er maar mee, met die longreads van mij. Of niet, je hoeft dit niet te lezen, immers. Er is van alles geschreven hier: van hoogte- tot dieptepunten.

Kernkwaliteiten

Creatief. Ik ben geweldig creatief. Niet alleen in de zin van 'kunstzinnig' maar ook in het vinden van allerlei oplossingen. Je kunt het zo gek niet verzinnen of ik kom met iets voor de dag om van A naar B te komen via D, H en dan Z.

Slim. Ik ben bovengemiddeld slim (getest). Verwar dit niet met het hebben van een hoop parate kennis, trouwens, want ik heb een slecht geheugen.

Talig. Ik vind het een sport om precies de goede woorden te vinden voor ervaringen. Ik ben ook gek op andere talen. Ik houd van kwinkslagen, taalgrapjes en lees heel graag virtuozen als Paulien Cornelisse, Ingmar Heytze, Tjitske Jansen, Japke-d Bouma en knik zo ongeveer bij elke zin van Bas Heijne 'ja'.

Empatisch. Ik heb een joekel van een hart, kan me met veel gemak verplaatsen in anderen en/of mij voorstellen hoe het zou zijn om in hun schoenen te lopen. Lang dacht ik dat die bovengemiddelde sensitiviteit me 'zwak' maakte. Ik durfde bijna niet toe te geven dat harde woorden door mijn ziel snijden als vlijmscherpe messen, ik dierenleed niet aan kan zien en dat ik van heel veel onrecht in de wereld onverbiddelijk van slag raak. Maar neem mijn gevoeligheid weg en je slaat precies de essentie weg van wie ik ben.

Zachtmoedig. Van nature ben ik een zachtmoedig mens. Ik ben graag in stilte, dan kom ik misschien wel helemaal tevoorschijn. Voor de mensen die mij kennen vanuit mijn werk, beamen dit helemaal. Voor anderen die mij alleen maar babbelend hebben meegemaakt is dit minder makkelijk voorstelbaar omdat ik dan heel druk, stellig kan overkomen. Buitenkant.

Vurig. Tot slot ben ik behalve water, ook echt vuur. Ik kan vuurspuwen als de beste, vooral als het over onrecht gaan en wanneer ik besodemieterd ben. Hoed je.

Een mens is niet zomaar een verhaal, zelfs niet zomaar een boek, maar een hele bibliotheek.

Biografie

Er was eens... een idyllisch dorpje in Friesland waar een klein blond meisje geboren werd, als 3e kind in een gezin. Het was 1967. We woonden 5 jaar op dat platteland en verhuisden toen naar een ander, drukker deel van Friesland, waar ik tot mijn 18e mijn tijd doorbracht met spelen met vriendinnetjes, stoer in bomen klimmen en met veel plezier naar school te gaan. Wat me als adolescent vooral aantrok was sport (atletiek, tennis), muziek (gitaar, zang), avontuur (kamperen, reizen op de bonnefooi), creativiteit (schrijven, fotografie) en vooral: mijn vrienden. Ik was een lieve en delicate 'rebel' - maar altijd 'with a cause'.

Studeren en werken

Op mijn 20e dacht ik dat ik oud genoeg was om de wereld te veroveren. Ik nam een 'tussenjaar' (dat heette toen nog helemaal niet zo, trouwens) en ging overal en nergens heen. Nepal, India, Indonesië, Maleisië, Thailand, Vietnam en ik woonde en werkte ik een paar jaar in het buitenland (Santorini, Griekenland; Lausanne, Zwitserland; Santa Cruz, Verenigde Staten) en ondertussen voltooide ik mijn studie Engels in Groningen. Ik weet eerlijk gezegd helemaal niet hoe ik mijn diploma in die 4 jaar heb behaald, maar op de een of andere manier is me dat toch gelukt. Ik verdeelde mijn tijd onhandig tussen landen, passies en verplichtingen en deed natuurlijk daardoor uiteindelijk alles 50%. Tussen mijn 25e en 40e jaar leefde ik een ogenschijnlijk succesvol leven. Het zag er best goed uit aan de buitenkant: werken bij A-werkgevers, veel geld verdienen, competitief hard werken, veel feesten en maar opscheppen met collega's hoe goed we waren. Maar in werkelijkheid voelde ik me vastzitten, omdat ik me gesplitst voelde tussen wat ik dacht dat anderen van mij nodig hadden en wat ik zelf uit het leven wilde halen. Ik liep met het ene voetje in de pas van de verwachtingen van anderen en het andere voetje deed haar eigen zin, stilletjes. Mijn bonte achtergrond met die kleurrijke carrière (waar ik uiteindelijk veel beter presteerde dan mijn professor destijds voorspelde) was toch behoorlijk de moeite waard. Ik werkte als docent op middelbare scholen (4 jaar hierhier) en consultant / trainer / coach (14 jaar, hierhierhier & zelfstandige).

"Hope deferred makes the heart grow sick"

Toen ik in 2009 besloot dat ik, na 2 jaar gewerkt te hebben als consultant bij Krauthammer International als gedragstrainer/coach, zelfstandige wilde worden, was dit het begin van een diepe transformatie in alle aspecten van mijn leven. Want als je de volledige vrijheid hebt om díe dingen te bereiken die voor jou het belangrijkst zijn en je neemt 100% verantwoordelijkheid voor je eigen leven, onthult de waarheid zich vanzelf. En als je eenmaal de waarheid ziet, kun je het gewoon niet niet meer zien. Twee grote wensen loste ik in.

Eerste wens

Ten eerste werd ik verschrikkelijk verliefd op het idee om documentairemaker te worden. Dit was de tijd om alles te combineren wat me dierbaar was: schrijven, filosofie, muziek, poëzie, psychologie en het vertellen van betekenisvolle verhalen. Dus ging ik naar de filmschool in 2012. Voordat ik zou beginnen met regisseren, wilde ik starten met met waarvan ik denk waar elke regisseur zou moeten beginnen: het leren bedienen van camera, geluid en montage om elk aspect van het filmmaken te leren kennen. Full transparancy: ik gebruik mijn werk ook om naar zelfactualisatie te streven. Het is een soort therapie om mezelf te uiten. Inmiddels, 9 jaar later, staat die carrière volgens wens op de rit.

Tweede wens

De tweede wens was om de tantra-opleiding te gaan volgen. Want tantramassages bleken voor mij helend, krachtig en onvergelijkbaar met wat ik al die jaren ervoor had geprobeerd te bereiken via yoga, mindfulness of energiewerk. Tantra versloeg het allemaal. Ik wilde deze goede ervaringen zo graag doorgeven. Ik bleek ‘gouden handen’ te hebben volgens de docent en cursusgenoten.  Ik ben sindsdien op een missie voorzichtige, niet doelmatig geladen, aanraking de wereld in te zetten. Zo ontstond HeartPepper. 

Van amateur naar professional

Langzaam ben ik van een amateur in een goede professional veranderd. Bovendien kwam ik tot het besef dat meerdere diploma's te hebben behaald in andere disciplines dan deze twee vakken eigenlijk een voordeel is. Ik heb de mogelijkheid om mijn talenten te 'group-huggen' met mijn 20+ jaar werkervaring. Het is gewoon allemaal een kwestie van hoe je naar de dingen kijkt. Net als goede wijn, voel ik nu hoe mijn huidige werk een kunst is die steeds fijnbesnaarder wordt door mijn levenservaring. Mijn hedendaagse heterogeniteit is het resultaat van wat ik doe met existentiële worstelingen: ik verander het in nieuwsgierigheid, dus in plaats van me belast te voelen, leer ik. Radicale eerlijkheid en zelfreflectie maken deel uit van mijn dagelijks leven. Ik denk ook dat ik een echte ‘Renaissance Soul’ ben: ik ben nieuwsgierig, leergierig, avontuurlijk en getalenteerd in meer dan één ding. Op dit moment ben ik er zeker van dat wanneer ik ooit zal terugkijken op mijn leven er niet teveel niet-restitueerbare tijd verloren is gegaan in voltooien van andermans dromen. 

Levenswijze

Er zijn een paar dingen die me interesseren sinds mijn kindertijd: ik ben vooral geïnteresseerd in vooruitgang, zelfverbetering en weet dat de elasticiteit van onze intelligentie, talenten en vaardigheden sterk wordt beïnvloed door onze manier van denken en onze overtuigingen. Nog iets: hoe meer ik mijn hart volg, hoe luider het spreekt. Naast bovenstaande, heb ik plezier in schilderen, zing ik in een klassiek koor, houd ik van slow food, naar het oudste arthouse / theater in Amsterdam gaan, lange afstand wandelen met vrienden en bijna alles dat D.I.Y. omvat (van het repareren van mijn eigen computer tot het maken van m'n eigen havermelk). De ‘kunst van het leven’ fascineert me, dus naast het voeden van mijn geest (ik lees de krant elke dag, lees nog papieren boeken en ik stop nooit met studeren), verzorg ik ook mijn lichaam. Ik eet 90%% plantaardig, wandel elke dag (om van stress af te komen en mijn lichaam te voelen), ik stopte 'cold tofu' met roken en sinds een mede-boeddhistische meditatiebeoefenaar me vertelde dat je, in plaats van elke avond wijn te drinken, beter af en toe 'mindfully drunk' kunt worden iedere zoveel maanden, drink ik geen alcohol. 

Geen hokje

Dus, als je me in een 'hokje'  probeert te plaatsen, kom je snel bedrogen uit. Er is er zeer waarschijnlijk niet één. Ik geloof niet dat wij mensen hard genoeg zijn afgesteld om voortdurend ons eigenbelang te laten prevaleren, dus naast deze werkzaamheden als ZZP-er werk ik ook af en toe als vrijwilliger: jaarlijks in het Tuschinski theater op 't IDFA, als fotograaf voor UNICEF en een aantal jaar organiseer ik mede het kinderprogramma van Plum Village (het boeddhistische retraite centrum van Thich Nath Hahn) in Frankrijk.

1967_dad_05 kopie
1977_001a kopie
1983_Impala_01 kopie
1983_Thuis_002 kopie
1991_Gron_21 kopie
1991_Sant_06 kopie
1993_Indon_08 kopie
vrouw_01 kopie
024 kopie
B0001118 kopie
2007_40jr_04 kopie

Een plant denkt niet: "Morgen zet ik een nieuw blad naar het noorden en dan volgende week als het regent word ik een meter groter". Zijn bestaan ontvouwt zich gewoon uit zichzelf. Spontaan, natuurlijk, ongepland.

We kunnen vandaag niet de adem van morgen inademen, of die van gisteren. Wees getuige van het leven dat zich, NU, uit zichzelf, ontvouwt.

Zeven kruispunten in mijn leven

Mensen werken met mensen en ik vind het zelf ook altijd fijn als ik een transparante begeleider tegenover me tref die meer dan gemiddeld laat zien dat ook zijn/haar levenspad hordes heeft gekend. Mijn levensloop laat jou zien uit welke ervaring ik schrijf, spreek en werk. 

Interessant doen vond ik een makkie. Echt zijn moest ik leren.

Ik houd van het getal zeven. Het is niet alleen mijn geboortedag, maar heeft allemaal prachtige betekenissen. De Griekse stad Thebe had zeven poorten. De stad Rome werd gebouwd op zeven heuvels en telde zeven koningen. Er zijn zeven wereldwonderen. Er zitten zeven dagen in een week. En er zijn zeven werken van barmhartigheid. Een prachtig rijtje zevens. Maar mij heeft die zeven me niet zomaar het geluk gegeven. Het leven heeft me onbarmhartig op de duvel gegeven. Ben zeker geen zondagskind en ik heb zoals iemand ooit zei 'een heftige reïncarnatie'. Dat vind ik zelf ook wel. Ik ben wél gezegend met een moedig karakter, heb een goed stel hersens waarmee ik gehakt kon maken van onze intergenerationeel doorgegeven droefenis. Mijn humor en praktische intelligentie, van mijn vader geërfd, geeft me altijd weer licht in de duisternis. Mijn zuivere intuïtie en mijn - zoals mijn moeder het noemt - innerlijke beschaving en vermogen tot diep voelen, heb ik van haar. Dat heeft me nooit in de steek gelaten. Maar natuurlijk hebben mijn ouders, net als die van jou (en net als ik zou hebben gedaan als ik moeder was geworden), ook stenen laten liggen op hun levenspad die ik tot kiezels heb moeten beitelen. Ik ben gekweld geweest door depressies, heb in mijn studententijd periodes van sociale angst en paniekaanvallen gekend, was soms Himmelhoch en dan weer Zum Tode betrübt. Ik kreeg emotioneel maar moeilijk vaste grond onder de voeten. Dat is hemelzijdank verleden tijd, anders was ik er vrees ik niet zo transparant over geweest hier. Ik kies van het schier oneindig aantal mogelijkheden de voor mij belangrijkste zeven kruispunten uit mijn leven, die me gevormd hebben.

1984

"Komen jullie even aan tafel, ik wil iets vertellen." Enfin, als je vader zoiets aankondigt, weet je meteen dat de rapen gaar zijn. Ik was 16 jaar, een puber die als rechtgeaarde kanarie in de kolenmijn al 5 jaar 't stilzwijgen in huis aan had gevoeld en die rebelleerde op school omdat de aandacht voor mij/ons thuis er aan ontbrak. De scheiding werd aangekondigd. Daar maakte ik - zoals ik dat later leerde - mijn scriptbesluitAls kind vinden we altijd een antwoord op onze omgeving. Net als volwassen mensen – en alle andere levende organismen – zijn kinderen continu bezig met het invullen van hun behoeften. Eten, slapen, veiligheid, liefde, warmte…het zijn stuk voor stuk basisbehoeften. In tegenstelling tot volwassenen zijn kinderen voor hun behoeften (zeker in het begin) volledig afhankelijk van hun omgeving (ouders/opvoeders). Het invullen van behoeften komt voor een (pasgeboren) kind dus neer op het zo goed mogelijk leren omgaan met deze omgeving. Al vanaf hele jonge leeftijd neemt het kind zo ‘besluiten’ om zo goed mogelijk in zijn behoeften te voorzien, en dus te kunnen ‘overleven’. Het moge duidelijk zijn dat deze besluiten per situatie en per kind aanzienlijk kunnen verschillen. Vergelijk bijvoorbeeld het besluit: ‘Als ik huil komt mama om mij te helpen, dus als ik wat nodig heb dan laat ik dat merken’ met ‘Als ik huil dan komt er toch niemand, dus ik kan maar beter zo min mogelijk huilen om mijn energie te sparen.’ Of ‘Als ik huil wordt mama meestal boos, ik kan het dus maar beter niet laten zien als ik verdrietig ben.’ Deze besluiten zijn gebaseerd op de ervaring en de manier waarop het kind deze ervaring interpreteert. Zo kan dezelfde ervaring twee geheel andere besluiten tot gevolg hebben bij twee verschillende kinderen. Zie onderstaand voorbeeld. "Gespannen zat het gezin aan tafel te luisteren naar de radio. Toen het bericht kwam dat de oorlog was uitgebroken vielen de ouders elkaar in de armen. ‘Als er iets ergs gebeurt, vallen mensen elkaar in de armen’, besloot het oudste kind. ‘Als er iets ergs gebeurt, sta ik er dus alleen voor’ besluit het jongste kind.’' Al onze besluiten samen vormen ons levensverhaal, dat wij zelf hebben geschreven. Al vlak na onze geboorte zijn we begonnen met schrijven en toen we zo’n vier jaar oud waren hadden we de essentie van ons plot al besloten. Op ons zevende waren de belangrijkste details ingevuld en tegen de tijd dat we twaalf werden hadden we het hele verhaal ge-fine-tuned. Tijdens onze puberteit actualiseren we ons verhaal met meer recente ervaringen. Dit levensverhaal wordt in de Transactionele Analyse het Levensscript genoemd. De Transactionele Analyse (TA) is een van de meest onderbouwde en breed inzetbare stromingen in de psychologie en wordt gebruikt voor het analyseren en begrijpen van individuen, relaties en communicatie. Ons levensscript heeft ons belangrijke voordelen opgeleverd. Zo hebben we letterlijk ‘overleefd’ door ons script. Ook in ons leven als volwassene biedt het ons houvast en orde en kan het dienen als een gids in lastig vaarwater. De keuzes die we maken kennen we immers al. We hebben ze eerder gemaakt en toen werkten ze. Het levensscript kent echter ook belangrijke nadelen. Juist doordat we de besluiten uit ons script (onbewust) zo goed kennen beperkt het onze creativiteit en activiteit en kan het leiden tot passiviteit. Ons script werkt bovendien als een soort ‘filter’ op de werkelijkheid en vertroebelt hiermee onze feitelijke waarneming. Ons verleden is immers altijd van invloed op de betekenis die wij aan dingen geven om nooit meer te willen voelen. Ik fietste na de boodschap met 100 km per uur naar mijn hartsvriendin, huilde daar een keer heel hard uit en toen was het gedaan met de tranen. Ik ging onmiddellijk van mijn KindplekBij Systemisch Werk gelden drie principes:

* Binding: voor iedereen is er plek binnen het familiesysteem.

* Ordening op basis van anciëniteit: de ouders zijn de ‘groten’, de kinderen de ‘kleinen’. Het oudste kind gaat voor het middelste of jongste kind, inclusief kinderen die overleden zijn of miskramen.

* Balans: er is een evenwicht tussen geven en nemen. Ouders geven, kinderen nemen. Vaak is de balans zoek als de ordening zoek is; dan gaan kinderen geven aan ouders en gaan ze van hun kindplek af (bijvoorbeeld parentificatie).
, direct voor mijn moeder zorgen en maakte mijn eigen belang volstrekt ondergeschikt aan dat van haar. Als zij maar gelukkig is, dat was het voornaamste: ik werd haar moeder, ik werd haar partner, ik werd haar zus en haar broer en haar alles. Ik heb op alle plekken gestaan, behalve op die van Het Kind. Vanuit dat gevoel heb ik tot mijn 30e al mijn beslissingen gemaakt: als zij maar gelukkig is. En natuurlijk heb ik dat meegenomen in al mijn relaties daarna. Ik heb weet-ik-wat-allemaal uit de kast getrokken om 'de boel' te redden. Kijk, en daarom ben ik zo goed in dit vak geworden. En is dit natuurlijk meteen ook mijn allergrootste valkuil van het leven geworden... Want precies zo ontstaan vaak talenten: we geven antwoord op wat we aantroffen in ons gezin van herkomst met het innemen van de magische kindplek. Maar werken vanaf die plek is de weg vrijmaken voor burn-out. Sinds ik dat plekbesef kreeg in de opleiding bij Phoenix viel de puzzel als vanzelf in elkaar. Sindsdien werk ik vanuit mijn dienendeDe plek die direct verbonden is met ons gezin van herkomst heet in systemische terminologie ‘de magische plek’. Die plek vraagt gedrag van ons dat voor onszelf als heel normaal en vertrouwd ervaren wordt. De term ‘magisch’ wordt gebruikt omdat het voortkomt uit de illusie dat je als kind hiermee aandacht, liefde en/of veiligheid kan krijgen van je omgeving. Kinderen voelen feilloos aan wat er nodig is in het gezin en proberen dat deel in te vullen en op te lossen. Zo ontwikkelen we gedrag, dat voor ons veilig en normaal aanvoelt. Deze magische plek is voor ons heel bekend en vertrouwd. Het bijbehorende gedrag hebben we sterk ontwikkeld en zetten we gemakkelijk in. Ga maar eens voor jezelf na, voor wat voor werkjes wordt jij regelmatig gevraagd? Zit daar een patroon in? De opdrachtgever, je leidinggevende, je collega’s, zien jouw kwaliteiten en geven de opdracht aan jou. Systemisch heet dit de ‘aangeboden plek’. Vaak werkt dit prima. We zijn dan in ons element en onze kwaliteiten komen goed tot hun recht in de opdracht. Deze magische plek is niet altijd de meest ‘dienende plek’ voor de ander én voor onszelf. Vaak voelen we dat ergens ook wel aan. Het lijkt alsof er in deze aangeboden plek een ‘uitbestede klus’ zit. De ander probeert bewust of onbewust, een deel van de verantwoordelijkheid aan ons uit te besteden. Als we dit gevoel hebben, kan het zinvol zijn om goed te contracteren en ons bewust te worden waarvoor we eigenlijk worden gevraagd voordat we ‘ja’ zeggen tegen een opdracht. Want door het aannemen van of doorgaan met een opdracht of project vanuit onze magische plek, kan het systeem misschien juist wel eerder verzwakken dan aan kracht doen winnen. En kunnen wij zelf ook aan kracht en energie inboeten. plek, systemisch gezien.  

1998

Natuurlijk had ik al relaties gehad, maar de grote liefde had er niet bij gezeten nog. Eind 1997 - net 30 jaar - werd ik ontzéttend verliefd op - wat ik toen noemde - 'mijn grote liefde'. Een lieve, bijzondere, muzikale, grappige, intelligente, poëtische man en de eerste bij wie ik voelde: als ik ooit kinderen wil, dan met jou. Dat was nogál een ijkpunt. We verbleven een hele poos in een dromerig fantasieland. Hij. En ik met hem, waar we waarheid en illusie maar moeilijk van elkaar gescheiden konden houden. Maar ook hier nam ik mijn patronen mee natuurlijk: alles uit de kast om de ander gelukkig te maken. Natuurlijk lukte dat niet, was ik het zelf vooral ook niet, en besloot ik ten lange leste om - om er niet helemaal aan onder door te gaan - de relatie met groot hartzeer te beëindigen. Het was ook het moment waarop ik besloot: een relatie verdient iemand die zichzelf kan dragen. Daar ben ik werk van gaan maken.

2005

De relatie met 'die grote liefde' was al weer een flink aantal jaren voorbij en ik bereikte de leeftijd waarop mijn kinderwens maar groeide en groeide. Maar op die manier naar mannen kijken werd al heel gauw benauwend en vast niet alleen voor mij. Ik besloot mijn kinderwens en partnerwens uit elkaar te trekken omdat ik van mening was (en ben) dat zoiets niet persé aan elkaar gekoppeld hoeft te zijn. Niemand kan een hypotheek op de toekomst nemen en ik zat er helemaal niet over in óf ik ooit weer een lieve man tegen het lijf zou lopen. Maar voor kinderen drong de tijd wel. Ik ging me inlezen in, wat toen nog heel ongebruikelijk was, het Bewust Alleenstaand Moederschap. Internet was net een beetje meer bekend terrein voor me en ik zette een advertentie, op zoek naar een fijne, betrouwbare, gezonde donor. Met een notaris maakte ik een goede overeenkomst op, zodat ik geen onduidelijkheid in het geding bracht en ik de donor helder wilde maken wat ik wel en niet van hem verwachtte. In 2005 startten we het KI traject maar het wilde maar niet lukken, zodat ik uiteindelijk na 2 jaar over moest gaan op IVF. Wat een tijd was dat. Ik weet het nog als de dag van gisteren: mijn vader die samen met mijn hartsvriendin van het OLVG naar het AMC reed, met in de auto mijn eicellen die vers uit mijn eileiders gehaald waren. In het AMC zouden ze bevrucht worden. De gedachte dat mijn vader zo over de snelweg reed, is nog steeds een bijzonder ontroerende. Twee 'topembryo's' werden tot twee keer toe teruggeplaatst. Ik heb ze gezien, op beeld, en vanaf het moment dat 'de tweeling' teruggeplaatst was, voelde ik me echt zwanger. Mijn hele lichaam voelde anders, meteen. Ik had verwacht dat ik tot in de eeuwigheid door zou gaan met 'pogingen' maar na de tweede verloren zwangerschap kon ik niet meer. Het verdriet was me te zwaar, te veel, te groot. De enorme hoeveelheden hormonen in mijn lijf waren ook niet mals en ergens had ik ook het gevoel op een nog diepere laag dat als het zo moest...het misschien toch maar niet moest. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat de natuur me ook iets wilde vertellen. Mijn kinderwens besloot ik in 2007 helemaal naast me neer te leggen en een paar jaar later ben ik daar actief in gaan rouwen. Ik besloot daardoor wel dit; als ik geen kinderen krijgen kan, dan besluit ik nu dat ik mijn leven he-le-maal zo in ga richten zoals ik wil. Pas in 2012 zette ik daarin de finale stap. Hoe lang zoiets kan duren...

2009

Na jaren van vallen en opstaan in banen waarin ik mijn draai niet echt kon vinden (hoe duur de titel van de baan ook was of hoe ik ook boven mijn macht werkte) en ik soms uitgeput op de bank lag met een deken over mijn hoofd van alle prikkels, besloot ik in 2009 volkomen niet gerechtvaardigd (want beslist niet bekwaam in het ondernemerschap) als ZZP-er verder te gaan. MindPepper , ja echt waar, werd geboren (helaas is het merk inmiddels overgenomen door een of ander bureau). Het ondernemerschap was vooral gestoeld op mijn verlangen mijn eigen pad 100% te gaan bewandelen. In hetzelfde jaar startte ik ook de 3-jarige bij Phoenix. Een enorm rib uit mijn lijf maar ik deed het toch wonder-boven-wonder als ondernemer meteen vrij goed dus ik kon het betalen. Zonder meer het beste besluit als het gaat om een veilige haven goed hebben aangevoeld. In die drie jaar heb ik zo'n beetje alle grote levensthema's wel thuis kunnen brengen. 

2011-2012: AYTL / Eros-Thanatos

Tijdens de opleiding bij Phoenix kwam het thema 'de dood' ook steeds weer voorbij. Ik was er werkelijk doodsbang voor, kon het woord niet eens noemen. Nu ik weet ik wat weet, zie ik het in retrospectief ook. Maar toen begreep ik er niks van. Op Twitter zag ik een oproep van P., die een jaar lang haar leven wilde gaan wijden aan het leren omgaan met de dood. En wie er mee wilde doen. Dat wilde ik wel. Dit was ook zo'n goed besluit na mijn start als ZZP-er. Een jaar lang kwamen we als groepje #AYTL (A Year To Live) bij elkaar en volgden we het boek van Stephen Levine. Een documentairemakerRob Smits maakte deze documentaire van ons jaar. volgde ons op camera. We bezochten een grafkistenmaker, we deden meditaties samen, we oefenden hoe we dachten dat we ons laatste levensjaar zouden leven als dit echt het geval was. Dat jaar maakte van alles in mij los. Ik dacht: als ik nog maar een jaar heb, stel dat..., doe ik dan wel wat ik wil doen? Leef ik dan wel het leven dat ik wil leven? En zoals het dan gaat, komt er dan iemand op je levenspad die je precies die vraag stelt. Het was mijn businesscoach, die me vroeg hoe het zou zijn als mijn leven nooit zou veranderen. Waar ik dán zou staan in 2016, vijf jaar vanaf toen. "Daar komt niks van in," zei ik tegen haar. Ik ga nú mijn dromen omzetten in daden. Ik stapte in, in haar programma en voegde allemaal daden bij mijn woorden. Ik ging naar het Camera College, om daar Camera en Montage te gaan leren. Ik ging de 2-jarige opleiding Stembevrijding doen, om mijn 'eigen geluid' (overdrachtelijk vooral) te leren kennen en ik begon met tantra. Niet verwonderlijk dat, nadat ik alles rondom Thanatos had vastgepakt, Eros volop haar plek opeiste in mijn leven. En hoe!

2014-2017

Ik was zo vastbesloten een nieuwe richting in te slaan, nadat ik in 2012 aan mijn dromen had geproefd, dat ik alle verstand naast me neer legde. Het was mijn hart dat ik wilde volgen maar ook alleen maar mijn hart. Dit opbouwen van mijn nieuwe filmbedrijf ging redelijk goed maar natuurlijk ook gewoon hartstikke langzaam. Aan geld wilde ik niet meer denken, dat had ik veel te veel jaren de boventoon laten voeren en het had me immers niet gelukkig gemaakt. Waarschuwingen sloeg ik in de wind. Maar goed ging het niet meteen, natuurlijk. Filmen kon ik nog niet echt en mijn product 'Levensdocumentaires' was in theorie geweldig maar ik kon er geen klanten voor vinden. Van marketing had ik de bállen verstand. En...veel wezenlijker nog, ik durfde mijzelf niet in het licht te zetten. Geen haar op mijn hoofd dat ik echt zou laten zien wie ik was, ik mijn talenten vol zou omarmen, of hardop zou zeggen tegen de wereld: "Hier ben ik!" Langzaamaan zag ik mijn bankrekening van zwart naar rood kleuren. Hoe roder het werd, hoe dieper ik mijn kop in het zand stak. Uiteindelijk moest ik mijzelf in 2014 failliet laten verklaren: een van de meest schaamtevolle gebeurtenissen uit mijn leven. De lening die ik had bij de bank kon ik niet meer terugbetalen, de waarde van mijn tweede huisje was in die jaren met 40% gedaald en ik raakte de financiële bodem. Ik verdween volkomen uit het zicht; trok me terug in mijn huis en zat tweeënhalf jaar in de schuldsanering. Tijd om mijn wonden te likken, en te leren. Het leven deed er helaas nog wat porties bovenop. Ik kreeg tot twee keer toe een knobbel in mijn borst; er werd een gen in ons DNA ontdekt die voor plotselinge hartdood zorgt (en toen was de cirkel helemaal rond en begrepen we ineens allemaal waarom het in onze familiegeschiedenis was gegaan zoals het gegaan was) en ik zag mijn eerste documentaire in rook op gaan toen mijn hoofdpersoon vlak na de lancering van de trailer de uitzending pertinent weigerde. Vreselijk.  

Plum Village

In 2015 ging in de zomer naar Plum Village, mijn allerliefste toevluchtsoord. Ik was er 4 weken, werkte er als vrijwilliger en vlak voordat ik weer naar huis ging kwam de non die verantwoordelijk was voor o.a. de media-uitingen van PV met het verzoek of ik niet een jaar naar PV wilde komen als filmmaker. Ik was 'over the moon' met dit verzoek. Het leek me zo geweldig. Ik hoefde er helemaal niet over na te denken en zei meteen JA! Ik liet de helft van mijn spullen daar achter, vertrok weer naar huis om mij op te maken voor dit verblijf toen ik oktober het bericht kreeg dat de plannen van de non in kwestie daar niet door de gemeenschap gedragen werden: er was een andere non die graag zelf wilde leren filmmaken. Kortom, ze was iets te enthousiast geweest. Het was 'another blow' die ik moest incasseren. En ik moet bekennen dat er op dat moment ook werkelijk iets ontstond van zelfmedelijden. De gebruikelijke vragen kwamen op (waarom ik, etc) en dat ik 'ergens iets van kon leren' hielp me nauwelijks meer. Verdriet toelaten, dat stond me te doen.

Donkere nachten van de ziel

Dit zijn zonder meer de donkerste jaren uit mijn leven. Wel besloot ik mijzelf in elk geval lichamelijk gezonder te maken, dus ik stopte met alles wat maar enigszins iets met verslavingen te maken had. Ik wist dat ik anders zou vluchten in drank, sigaretten en 'voeding' onder de noemer van 'troost'. Persoonlijk leiderschap begint en eindigt met vertrouwen brengen in jezelf. Je iets voornemen en het dan ook uitvoeren. Dat is me volledig gelukt. Ik ging terug naar de basis van mijn leven. 

Het venijn zat 'm in de staart

Toen ik eindelijk bijna bij de finish was van deze rotjaren, doemde er een ogenschijnlijke Redder op, aan de horizon. Ik was oververmoeid en werd verliefd? was gevleid? dat deze Belangrijke Meneer iets in mij zag. Ik voelde me nogal mislukt dus ik was meer dan anders erg vatbaar voor complimenten. Misschien (?) liet ik me ook wel overrompelen vanuit het verlangen een einde te willen voelen aan deze moeilijke tijd. Helaas kreeg deze periode een nare staart en eindigde 2017 voor mij hands down als het meest verwarrende jaar van mijn hele leven. Helaas bleek ik eind 2017 in een reactieve psychoseEen reactieve psychose wordt alleen zo genoemd wanneer er een duidelijke, voor iedereen overweldigende stressfactor aanwijsbaar is. Terwijl er sprake is van psychose, lees: wanen, hallucinaties, verwarde spraak of gedesorganiseerd gedrag, kan er sprake zijn van emotionele labiliteit, schreeuwen of juist helemaal stilvallen. Vaak zijn aandacht en concentratie ernstig verlaagd, dringt nieuwe informatie nauwelijks door. Van de psychotische verschijnselen komt paranoia (achterdocht, wanen met achtervolgingsinhoud) waarschijnlijk het meeste voor. De diagnose wordt achteraf pas met zekerheid gesteld, wanneer gebleken is dat de psychotische verschijnselen niet langer dan een maand hebben geduurd en de patiënt volledig is hersteld. Tegenwoordig spreekt men van 'kortdurende psychotische stoornis' en daarover is al evenmin wat met zekerheid te zeggen. Er zijn aanwijzingen dat jongere mensen wat gemakkelijker een kortdurende psychose ontwikkelen na een ramp dan oudere. te zijn beland door te langgerekte aanhoudende stress. Het is een periode die ik af moest sluiten met levenspijn, mysterie en onopgeloste vraagstukken. Ik voelde mij een 80-jarige in het lijf van een eind veertiger en ik was er van overtuigd: het is gedaan met mijn leven. Het is al-le-maal echt af-ge-lo-pen. 

Een gezonde reactie op een ongezonde situatie

Pas nadat ik de bosbrand had uitgekregen zag ik er de vruchtbare grond. Ik hoorde dat ik een gezonde reactie had vertoond op een ongezonde situatie. Dat gaf een 100% wending aan het verhaal dat ik aan mijzelf had verteld - over mijzelf. En toen...ging zomaar een paar maanden nadien - begin 2018 - het licht weer aan. Min of meer toevallig, zo voelt het. Ik had wel 5 sessies EMDR gehad, daarnaast nog ander traumawerk gedaan en mijn brein lag weer helemaal op zijn plek. Het was alsof ik - toen ik de medicatie weer mocht stoppen - een elektroshock had gehad in mijn hoofd die resulteerde in een reusachtige helderheid. In een noodtempo landde ik in 2018 juist volkomen op aarde. Meer dan ooit, gek genoeg. Mijn hoofd volkomen helder en mijn hart volledig opengebroken. Ik was al gevoelig maar sindsdien kan ik onversneden LIEFDE voelen, als nooit tevoren. Dieren, kleine kinderen, kwetsbare situaties...alles komt binnen. En ik vind het alleen maar fijn. 

Pas later hoorde ik dat in zeldzame gevallen mensen juist door een reactieve psychose een positieve levensdraai maakten, terwijl ik natuurlijk als de dood was dat ik voor eeuwig geketend zou zijn aan 'psychose in - psychose uit' periodes hierna. Godzijdank is me dat bespaard gebleven. Ik durf het woord bijna niet te gebruiken maar ik noem het dus toch een Spiritual Awakening en daar ben ik toch ook weer dankbaar voor. Ik ben verder (godzijdank) niet erfelijk belast met psychoses en hoor nu bij de ⅓e (tot mijn verbazing) (!) van de wereldbevolking die zoiets ooit eens overkomt. Het enige dat ik er aan over heb gehouden is een neurologisch syndroom aan mijn rechtervoet, geheten PLMTPainful Legs & Moving Toes syndrome. Het is een best een rotaandoening. "Painful legs and moving toes (PLMT) is a clinical syndrome characterized by pain in the segmental lower limb along with toe movement. Movement may also be seen in feet or leg. Patient may suppress the movement for few seconds, but they appear again. Patient may have involvement of one leg or both legs as well. The altered sensory input may result in pain, abnormal efferent motor activity, or both via segmental or suprasegmental sensorimotor circuits. , een aandoening die ontstaat in grote stress en die progressief is. Daarvoor krijg ik eens in de 3 maanden botox in mijn voet gespoten en dat helpt - nou ja, een beetje. Het meest vervelende daarvan is dat het me 's nachts vaak wakker houdt. Sindsdien ben ik wel voorzitter van het wereldwijde clubje lotgenoten hierin. Zo ben ik dan ook wel weer: we proberen onderzoekers bereid te krijgen hier studie naar te doen en ik ben daar graag bij betrokken. 

Post Traumatic Wisdom

Ik ben sinds deze donkere nachten van de ziel - het is een cliché, maar toch - een betere ondernemer en een opgeruimd mens geworden. 

PS: mijn antwoord op de vraag waarom ik deze 7 kruispunten deel is tweeërlei. Ten eerste vind ik het ontzettend ongemakkelijk in het contact/werken met mensen als ik voortdurend het gevoel heb dat ik iets geheim houd en dat ik alles op alles moet zetten zodat niemand daar achter komt. Het kost me bakken met energie, juist. Ten tweede is het aantal begeleiders die eerlijk is over hun eigen ruwe zeeën veel te dun bezaaid. Inmiddels zijn dit mijn klanten. En dus weet ik dat ze er zijn. Ik hoop dat ook dit taboe eens doorbroken wordt.

De wereld ga ik met deze openhartigheid natuurlijk niet veranderen. Maar als er één lezer zich morgen net wat openhartiger opstelt tegenover mensen die openlijk hun huisje en kruisje delen, beschouw ik mijn doel als bereikt.  

Geliefde gestruikelde

In plaats van
jezelf opnieuw bijeen te rapen
weer je schouders eronder te zetten
het voor de zoveelste keer te gaan proberen
mag je ook het hoofd buigen voor het leven
en huilen om de machteloosheid
die je daarin zo diep voelt.
Dit falen is een daad van grootste moed
een oceaan van rust en ontspanning
waaruit nieuwe ogen ontstaan.

Under the skin trainer/coach

Goed, na al die opgesomde ellende zou je bijna de indruk krijgen dat het leven me alleen maar zwaar valt. En dat is godzijdank weer helemaal niet zo! Ik kan van alles, ben van alles, en heb naast een licht melancholische inslag ook gewoon een kordaat en opgeruimd karakter. Wat al deze ervaring me hebben geschonken is ook dit: ik doorzie patronen in menselijk gedrag in no-time en leg de vinger op de zere plek nog voordat jij het zelf waargenomen hebt. Dat kan ook irritant zijn maar als jij licht op je blinde vlek wilt hebben, is dat juist weer heel handig. Tough love in de begeleiding, dat scheelt jou maanden gesprekken bij collega's die er om heen draaien of die je niet durven spiegelen of confronteren. Daarom ben ik ook niet meteen de goedkoopste. Uiteindelijk scheelt het je oprecht jaren gel*l, en bakken met slecht besteed geld. Nogmaals: ik snijd altijd met een schoon zwaard. Ik zeg dingen tegen je die anderen je nooit zullen vertellen: over wat ik bij je waarneem, wat ik aan mogelijkheden in je aantref en ik geef je terug als ik 't vermoeden heb dat je zaken vreselijk onhandig aanpakt of je voor de honderdste keer in dezelfde valkuil dreigt te lopen. Roep ik hard; "Doe dat nou niehietttt, hier bén je al 100 x geweest!!" Als 't moet ben ik confronterend en dat doe ik alleen maar omdat ik denk dat jou dat dient en niet omdat ik toevallig een pesthumeur heb vandaag en dat eens even lekker uitleef op cliënten in een hiërarachisch ongelijkwaardige situatie. Verder geef ik sóms ongevraagde adviezen maar 80% van de tijd die je met mij doorbrengt ben ik jouw vragenvuur, interviewer en diepzeeduiker die jou helpt je eigen antwoorden te vinden. Je snapt dat ik een groot fan van de Rogeriaanse grondhouding ben. Is ook altijd goed voor stronteigenwijze mensen. Zijn mijn klanten zonder uitzondering, trouwens. Je zou bijna denken dat we op elkaar lijken. Ha! Tot slot: als ik zo hard geraakt word in mijn werken met jou dat ik je niet meer kan begeleiden (heel soms gebeurt dat) dan ontvlechten we professioneel en verwijs ik je door naar iemand anders. Zeg ik eerlijk: 'met jou kan/wil ik het niet' en dan krijg je je geld terug. Want aan verstrikkingen in de begeleiding heb jij niks. Ik trouwens ook niet. Nu, je ziet het: ben echt zo'n trainer/coach aan wie niets mankeert! Kom er maar 's om! Verder - om mijn naam van een vat vol tegenstellingen eer aan te doen: onderbroekenlol is bij mij niet fout, flauwe memes op Facebook zijn wél om te gieren en last but not least: lachen om jezelf is ontzettend heilzaam. Daar kan geen geleide meditatie tegenop. 

Biechten

Zo. En nu heb ik wel genoeg gebiecht. Er moet ook wat te raden overblijven. Ik wilde nog zo mijn best doen om mijzelf een beetje mysterieus neer te zetten op internet, omdat mensen dan kunnen denken dat ik het helemaal voor elkaar heb in het leven! Dat ben ik nu wel hardhandig om zeep aan het helpen. Ik stop! 

Carolien Oosterhoff Carolien Oosterhoff

 

De Kunst van het Aanraken

Dat is HeartPepper® proces in een zin. Lichaam, geest & ziel in levensvuur gevat.

Aho, Namaste, Love & Light 😉 Doeg! Carolien

Niets is lager dan censureren wat men niet begrijpt.