Zachtpatser op missie

Op missie

Dit is mijn missie: hoe meer mensen (juist de groep mensen die van nature al een joekel van een hart heeft), eerst hartstochtelijk voor hun eigenwaarde en -liefde zorgt, hoe minder er dader-slachtoffers dynamieken in stand gehouden worden. Hoe meer mensen stoppen met zich af te laten matten en leren om voor zichzelf te gaan staan, hoe minder leegloop er is in beroepen die de mensheid nu juist zo hard nodig heeft voor meer beschavingZorg. Kunst. Cultuur. Onderwijs.. Hoe meer mensen onbekommerd recht doen aan hun geboorteplicht om meer 'van zichzelf' te worden in dit leven in plaats van 'in dienst te staan van de ander', hoe minder goeie lobbesen de schuld krijgen van het 'tegenhouden-van-het-niet-kunnen-vervullen-van-potentieel'. Ja, ook die groep zit in mijn missie. Want in deze dynamiek bestaat het gedrag van de ene partij altijd bij 'gratie' van de andere.

Kontje

Je snapt me. De ongemakkelijke waarheid - om het leven leuk te vinden, echt leuk bedoel ik - is dat dat gewoon al-le-maal bij onszelf begint. Gatver, wat een cliché. Maar geef er maar 's handen en voeten aan. Dan ga je voelen dat dat nog helemaal niet zo evident is; de uitvoering van dat voornemen concreet maken. Maar het kan wel! Daar help ik bij. Dat is wat ik graag doe. Want daar hebben we zonder uitzondering allemaal een kontje bij nodig. Als ik met een erfenis blij ben van mijn vorig leven als consultant, is het dat ik daar leerde hoe je zelfs 'groeistappen concreet maken' kunt leren. Die 'skill' neem ik mee omdat het jou daadwerkelijk resultaten laat boeken. Vandaar ook mijn voorliefde voor proceswerk en ik me niet meer langer geïnspireerd voelde om uitsluitend nog 'losse sessies' te geven. Hoe aards of prozaïsch het ook klinkt, resultaten is wat je wilt neem ik aan. En als we dan gaan samenwerken, ga ik een beetje achter je broek aan zitten. Echt waar, trouwens.

Heling en zelfheling

Dit werk vervult een intense passie en diepe belangstelling voor heling van mensen. Of beter gezegd: stimulans voor zelfheling. Want daar geloof ik in, vanuit mijn tenen. Maar niet zonder steuntjes in de rug of zij, van anderen. Ik geloof in autonomie én in inter-afhankelijkheid. Stiekem ben ik natuurlijk een reusachtige wereldverbeteraar. Op de een of andere manier open ik mijzelf tijdens dit werk als een soort voertuig voor de helende kracht van liefde. Vraag me niet waar ik het precies vandaan haal in het moment zelf, maar ik voel me echt opgetild als ik aan het werk ben. Ik zal het maar eerlijk zeggen, ik heb een bijzonder lange reis achter de rug van zelfhaat (en zelfvertrouwen van ongeveer -100) naar meer zelfacceptatie. En ik ben er nóg niet: die 'love-affair met jezelf' is - als het je niet gegeven is van nature - daarna een levenslang proces dat dagelijks aandacht behoeft. Want ik ben natuurlijk, net als jij, in dit vak beland vanwege mijn verleden emotionele verwonding/tekort. Ik denk altijd maar zo: als ik processen in gang kan zetten in mij en daar de vruchten van pluk, kan jij het ook. Je moet er wel wat voor doe... enfin, je snapt het. Lichaamswerk, massages, meditatie-in-actie, stilte, kunst, creativiteit, schrijven, wandelen, zingen, dansen, ademen, Alone Time: alles wat ik inzet in mijn begeleiding doe ik zelf ook. Niet uit de losse pols maar met gedegen theoretische ondergrond. Want het draagt echt bij aan deze processen gaande houden, zodat het leven fijner wordt. En wij gelukkiger.

Waarom lichaamswerk?

Ik ken geen andere route die alles (al je patronen, al je ingesleten gewoonten, al je vervormingen in gedoe) zo kristalhelder blootlegt als lichaamswerk. Aanraken en aangeraakt worden in je ziel, via je lichaam. Linea recta naar Zelfgevoel. Als ik het niet zelf bij - inmiddels ontelbaar - veel cliënten zou hebben gezien, zou ik zo'n 'missiestukje' van een andere ondernemer misschien niet eens echt (durven?) geloven, wantrouwend als ik van nature ben. Maar nu sta ik aan de andere kant en kan ik er niet meer omheen na 11 jaar ervaring in dit werk.

Het. Werkt. 

In de loop der jaren heb ik gemerkt dat lichaamswerk onmiskenbare waarheden in onszelf naar boven tovert. Over 'emotionele pijn' wordt er soms uren gedebatteerd. Of de pijn wel of niet terecht is bijvoorbeeld, bij partners. Een verleden lover van mij zei wel 's: "Dat móet je niet zo voelen". Alsof er een knop zit, waar aan gedraaid kan worden. Hoe verzint iemand toch zo'n uitspraak. Ook wordt er wat afgepraat in therapieruimtes. Lang geleden, in mijn zeer subassertieve fase als jonge adolescent, zat ik eens bij een psychotherapeute die op mijn wanhoopskreet "Maar ik voel geen bestaansrecht!" antwoordde: "Maar je bestáát toch?" Het is toch onvoorstelbaar dat iemand met 12 jaar studie zo'n antwoord geeft. Over mijn onderdrukte levensenergie (waar ik nog niet genoeg permissie op had zitten), vermomd in een depressie, werd niet gerept. Noch werd het aangewakkerd, in mijn lichaam. Maar toen ik mijn eerste tantramassage boekte en ik daarna dat pad vervolgde, verdwenen al mijn 'depressies' als sneeuw voor de zon. En dan te bedenken dat officieel psychologen en psychiaters niet mogen 'aanraken' van de wet. Echt waar. Het mag niet. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen in het duiden van de gestoordheid van díe kleinburgerlijke boodschap. En natuurlijk moet dat allemaal in consent gebeuren, zouden 'ze' dat misschien niet weten? Hoe dat moet? Je zou's iemands hart kunnen verwarmen. Et voilà mijn pleidooi voor Aanraaktherapie® in het basispakket (wait and see, ik ben op missie, immers en de opleiding tot Aanraaktherapeut start najaar 2021 - geen grap).

Dus ik wil maar zeggen: voor veel mensen met enorme hoofdkwaliteit, is al dat 'gebabbel' ook een dijk van een valkuil. Dan wordt al dat denkwerk een uiterst slimme manier van je systeem om maar niet te hoeven voelen wat er te voelen is. Er is immers altijd wel íets om over na te denken. Terwijl met aanraken en aangeraakt worden al die 'monologues intérieurs' meteen op de grond gaan liggen met hun pootjes in de lucht, en er knalboembats ineens daar het pure voelen is. Hèhè. Want emoties willen maar een ding: ze willen 'gewoon' gezien worden, tot expressie komen en erkend. En als je je emoties als een ballon onder water probeert te drukken, omdat de 'waarheid' van wat er zich in je innerlijk afspeelt niet past bij wat je graag zou willen voelen, dan worden je echte gevoelens net jengelende kinderen. Ze gaan steeds harder roepen.

Vingeraanwijzingen voor het leven

Het is bijzonder hoe we onze lichaamstaal steeds beter kunnen leren kennen en de bijpassende emoties leren herkennen voor wat ze zijn: duiders, boodschappen, vingeraanwijzingen voor het leven. Wat een klus het soms is om gewoon ‘ja’ te zeggen tegen die emotie. Het 'gewoon' te erkennen, te zien voor wat het is. Het welkom te heten. Je kunt dat letterlijk doen door te zeggen: 'Hallo boosheid, daar ben je dan'. Of ‘Hallo verdriet, ik zie je’. Ik weet het, tuurlijk het klinkt echt ver-schrik-ke-lijk stom. Maar I dare you: probeer het eens. Zeg het! Desnoods fluister je het zachtjes. En adem, adem, adem. En ervaar dan of het smelt of niet. Het mooie is dat ’smelten’ het enige teken is waar aan je kunt aflezen of je emoties echt erkend zijn. Anders smelt het niet maar wordt het een onverteerbaar, taai sudderlapje. Is dat nou niet mooi? Ik bedoel: dat dat zo helder is? Wie wil dat nu niet, denk ik dan. Wie wil nu niet zacht én stevig én toegankelijk zijn. Want daar - en nou komt-ie - huist onze stevigheid. Hoe paradoxaal! Maar echt! Daar huist ons kristalhelder vermogen tot beslissen, ons loepzuiver gevoel voor richtinggeven aan het eigen leven. Dan begrijp je nu ook meteen waar de term Zachtpatser vandaan komt. Wat dat is mijn wens voor jou. Dat je een Zachtpatser wordt. Dat is nu mijn missie. Hoe meer Zachtpatsers op de wereld, hoe mooier.

OB-YU692_TNH1_G_20130906091054

Visie

Over spirituele bypassing en vergelijkbare horror, het volgende. Van tantrisch/emotioneel lichaamswerk en expressie houd ik immens maar ik voel me in bijna geen enkele spirituele 'scene' thuis. De New (c)Age beweging is helemaal doorgeschoten naar alleen maar licht & liefde. Help. De ontkenning van de schaduwzijde - die we allemaal bezitten - is me veel te groot in de reguliere groepen. Oeioeioei, wat gaat er toch veel onder het vloerkleed vanuit het adagium dat 'alles liefde is' en dat 'karma alles wel oplost'. Komtie (want eerlijk is eerlijk): vroeger vond ik dat heerlijk. Een workshop dagje verblijven in 'total bliss', de hele dag elkaar huggen en lieve woordjes zeggen. Ach, het had wel wat, zal ik maar zeggen. Een oxytocineshot was het op zijn minst. Om dan vervolgens de volgende dag gewoon weer ruw in de werkelijkheid gekwakt te worden. Dus nee; au fond had ik er geen bal aan, ik groeide er niet van en het was eigenlijk alleen maar een Grote Bak Troost voor mijn existentiële gemis. Maar begrijp me goed; de tantrische principes omarm ik volledig, ik mediteer ook en pas al mijn eigen 'medicijnen' toe in mijn eigen leven. Dat toelaten loslaten is, dat voelen helpt bij helen en dat we enorm krachtige, zelfreinigende wezens zijn, als we maar de juiste mens voor onze snufferd en/of naast ons hebben. Iemand die ruimte kan scheppen - en dat kan ik (inmiddels) als geen ander - en die beslist niet terugdeinst voor de Grote Emoties van het Leven. Tantra gaat - misschien tot grote teleurstelling voor sommigen - veel minder over erotiek dan je denkt. Het is het leven aannemen in zijn puurste vorm en op alle emoties 'ja' leren zeggen. En daar hoort dan dus ook onze gewone seksuele energie bij. Onze gezonde verlangens kanaliseren en vervlechten in ons dagelijks bestaan helpt om een vitaal, transparant, benaderbaar mens te worden. Voor mij is deze diepgang geen corvee, maar een levenselixer.

Thich Nhat Hanh

Thay

Er is een iemand die ik al sinds 1998 diep bewonder en dat is Thây (betekent: leraar), Thich Nath Hahn. En dat is ook de enige die voor mij de titel guru mag krijgen. Hij heeft zich keer op keer onbetwistbaar als de zuiverste leider voor mij bewezen.

Samenwerken met mij: The girl next door?

Omdat ik makkelijk contact maak, easy-going ben (ook op Social Media) en ik zomaar naast je ga zitten op een bankje ook-al-ken-ik-je-niet, roept dat wel 's misverstanden op. The-girl-next-door kan niet óók heel goed zijn in Professionele Begeleiding, toch? In dit vak moet je toch vooral een beetje een duur gezicht trekken, beschouwend achterover in je stoel leunen en hummen. Heel veel hummen. Wat een poppenkast toch, soms. Daar doe ik niet aan mee. Als je bij mij in begeleiding komt en je voor de honderdste keer vertelt over project X of persoon Y maar jij koppig bij je standpunt blijft zonder jezelf onder de loep te nemen, dan zeg ik hardop tegen je: "En nu weet ik het wel, dit helpt je niet langer. Dus we stoppen met dit narratief. Wat is er linksaf, na rechtsaf?" En bijna iedereen is me daar dankbaar voor, want met alleen maar zoete broodjes bakken schiet jij niets op. Misschien is deze levenshouding van mij allemaal gewoon ontstaan omdat ik zelf zo lang verlangd heb naar zo'n begeleider: iemand met een open, liefdevol hart maar die zonder scrupules de angel durft aan te raken. Daar heb je wat aan.

The-girl-next-door kan niet óók openlijk haar verleden ervaringen delen. Toch? En the-girl-next-door mag zeker óók nooit zeggen dat ze iets niet weet of kan. Je hoorde vast mijn zucht. Veel van onze collega's doen hun stinkende best om erg coherent over te komen, schrijven alleen maar stukken die linksom of rechtsom steeds weer uitkomen op dat je toch écht daar moet zijn voor de Beste Begeleiding. Of droppen andere imponerende dingen/mensen/namen. Want als je die-en-die kent en met zus-en-zo bevriend bent, moet je zelf óók wel een Heel Belangrijk Mens zijn, toch? Het is vaak bedoeld om de indruk te wekken dat zij het allemaal wél voor elkaar hebben en jij alleen bij zo'n immer rustige, ogenschijnlijk rimpelloze leraar bedding kunt vinden.

Ik sta radicaal anders in dit werk, ben (sowieso) onorthodox en zeg je vooral: ik geloof er (meestal) geen snars van. Bijna al mijn cliënten zijn vakzusters en -broeders en laten we elkaar alsjeblieft voor vol zien. Jij hebt misschien een opleiding die ik niet heb gedaan en ik heb een studie afgerond die jij niet hebt gevolgd. Wij zijn als mens elkaars gelijke en rommelen allemáál goedbedoelend voorwaarts. Of zoals mijn leraar Jan Kortie zei: "Wij zijn allemaal een kneus én een wonder". Vandaag ben ik jouw leerling. En morgen jij de mijne. In die rolverdeling geloof ik trouwens wel, anders wordt het wél heel verwarrend.

Helderheid in afspraken

Waar ik beslist niet easy-going in ben, zijn onze zakelijke afspraken. Dit werk is écht liefdeswerk: een liefdesverklaring aan het leven. Maar het is geen liefdewerk oud papier. Dat betekent dat er ook een zakelijke kant is, die is samengevat in de Algemene Voorwaarden. Daar staat bijv. in wat we doen als je je betalingsverplichting niet kunt nakomen, of waar je aan gehouden bent als je afzegt, of wat we doen als ik zelf ziek ben. Regels voelen misschien niet ‘fijn’; ze zijn echter vooral bedoeld om onze reis samen duidelijk en daarmee emotioneel veilig te maken. Zo weten we van elkaar waar we ja tegen zeggen. Ik hoop natuurlijk dat jij nooit afzegt en jij hoopt dat ik nooit ziek ben. Maar als het gebeurt dan ga ik er vanuit dat je ze kent en er akkoord mee bent. Deze girl-next-door geeft ook niet zomaar kortingen, gratis adviezen via PM, Twitter of Instagram. Als ik je nog niet ken, doe ik ook niet aan koffiedrinken gratis coaching en ik doe zeker niet aan 'uitwisselingen' of barterdeals. Het geef zonder uitzondering gesodemieter, als je niet helder afzakt naar binnen en jezelf de vraag stelt: maar wat wil ik nu eigenlijk komen halen/brengen??