Stop met dat stomme ge-adem!


leestijd: ongeveer 3 minuten

Wie mij een beetje kent, al een tijdje met mij werkt of misschien geregeld mijn blogs leest weet waar ik voor sta; ik werk ontzéttend veel met de adem. Omdat ademen voelen in gang zet. En voelen, toelaten betekent. En toelaten automatisch loslaten bewerkstelligt. Yay, so far so good. Ik kan er niet genoeg toe aansporen.

Dat rare, quasi-relativerende ademen

Ik denk dat 90% van de mensen niet goed ademt. Te snel, veel te oppervlakkig of juist weer alléén maar met de buik (want ‘buikademhaling, toch?!’); de longen en flanken worden genoegelijk overgeslagen. Tegen die groep mensen wil ik zeggen: adem, adem, adem, zucht door, diep, maak ruimte! Nog meer, nog meer! Je bent supergoed bezig! Zoek alleen nog meer hulp, theorie, begeleiders. Maar hoe dan ook; goed aan de gang.

In de fuik beland

Maar…er is ook een kleine groep mensen die die-hard beoefenaars zijn. Meestal zijn dat mijn klanten: best/behoorlijk bedreven in mediteren, ademen en zuchten. Ze zijn gaandeweg in de fuik beland van het – en hier komt het – tot een venijnige kunst hebben verheven om ademhalen in te zetten om gevoelens te…dempen. Het is een maniertje geworden om emoties weg te maken; een proces te stoppen dat juist vráágt om een piekervaring.

Wegrennen wegZennen

Dus vaak, net op een moment in een oefening wanneer ik denk: jaaaaa, toe maar…nu komen we ergens…je staat op het punt van een doorbraak…en dan hoor ik: “Ik moet even ademhalen, hoor.” Dan komt er een soort yogapose, de ogen gaan dicht (het contact wordt verbroken), er wordt diep ingeademd, misschien zelfs nog met een hand op het hart en de andere op de buik en na flink wat gezucht is het gevoel…weg. Het ademen is niet ingezet om de gevoelens te laten pieken (want er is in de hele wereld nog nooit iemand in een piekervaring blijven steken – maar daar zijn velen wel angstig voor) maar het wordt weggeZend.

Zennnnnn

Zen?

En dan is de sessie klaar, bij andere begeleiders. Maar is er niks gebeurd, op een soort tijdelijke tempering van de emoties na. De klant gaat huiswaarts en denkt: ‘wat heb ik toch veel aan dat ademen! En wat ben ik er toch in gekend!’

Maar niet bij mij. Want ik denk alleen maar: ‘wat zit dat ademen jou toch onnoemelijk in de weg.’ En dan, als de klant dát kan horen, kunnen we aan het werk.

Met nog meer, nog dieper, nog sneller ademen. Meer, sneller, dieper, nog meer, nog sneller, veel dieper. En dan piekt er een sterke emotie. En die emotie gaat altijd over een basisgevoel. Een heel fundamenteel gevoel van; oh jaaaaa, hier gaat het over.

Opluchting

Pas daarna komt de bevrijding.

De echte.

Die onmiskenbare.

Die van: ja, zo zit het, zo was het, dit is waar ik mee stoei momenteel.

Van alle wijsheden die er zijn te vinden in de wereld, is het geheel zien denk ik nog wel het allermoeilijkste maar belangrijkste tegelijkertijd. Misschien is dat ook wel waarom bijna al mijn klanten 40+-ers zijn of al zo wijs in het leven staan dat ze dit al van nature goed kunnen. Dat de ‘waarheid’ altijd zit in enorme nuance. Want voor alles is er een ‘juist’ moment: iets ruimte geven of juist containen, een gevoel moeten opschudden zodat het er uit kan of het juist reguleren omdat het in deze positie of dit moment niet handig is, in een fantasierijke trance opgaan of juist met alles wat je in hebt, gronden. De uitkomst van zo’n proces ligt besloten in het durven aannemen dat er nooit een ‘one-size-fits-all’ methode bestaat die je over alles heen kunt leggen.

Dus ja, ademen is waarachtig een belangrijk hulpmiddel in leren voelen. Totdat je het misbruikt om alles mee kapot te relativeren.

Wil je eens een verbonden ademsessie meemaken? In de workshop ‘Traumasporen (h)erkennen‘ (nog 2 plekken beschikbaar in maart 2022) maakt dit onderdeel uit van de dag.